Ariel Time
صنعتِ شاه سازی در کلیسا با الگوی قرون وسطی !
نعمت فیروزی
در عرصه سیاست گاهی مانند افسانه‌های ادبی، اتفاقاتی رخ می‌دهد که شانه به شانه ابتذال و مضحکه می‌ساید. از بدیهیات است که در عصر حاضر برای مهندسی قدرت، داشتن مشروعیت سیاسی امری غیرقابل‌کتمان است؛ این مشروعیت یا از خاک و ریشه یک ملت می‌روید و یا اگر وجود نداشته باشد، طی یک روند پر از فریب و خدعه تلاش میشود تا این اصل اساسی دور زده شود؛ روندی که معمولاً با تمسک به قدرتهای بیگانه صورت می‌گیرد.
هنگامی که یک جریان از پایگاه مردمی محروم میشود، پروژه‌ای موسوم به «مشروعیت‌سازی » کلید می‌خورد؛ پروژه‌ای که در آن بنیادهای حزبی، لابی‌های منطقه‌ای و بازی‌های رسانه‌ای، جایگزین خواست عمومی ملت‌ها و حضور میدانی آنان می‌شوند.
آنچه این روزها در تور اروپایی رضا پهلوی رخ می‌دهد، نمونه‌ای پررنگ از همین تلاش استعمار برای جبران بی‌ریشگی در داخل است. مسئله، البته در عمق، همان تلاش برای گدایی «مشروعیت وارداتی» از خارج از مرزهای ایران است.
این تور در چارچوب راهبرد کلان و نخ‌نمای سیاسی او، یعنی تکیه به قدرت بیگانه، صورت می‌گیرد. تکیه بر جنگی خانمان‌سوز و دعوت از آنها برای حمله به میهن، یکی از ننگین‌ترین وجوه این رویکرد بوده است. اما ضربه نتیجه انتخابات آمریکا بر بنیاد استراتژی اش، او را وادار به تقلب از روی دست خانم رجوی کرد! او با وقاحت گفت: من همیشه خواستار«نه مماشات با جمهوری اسلامی و نه جنگ، بلکه اعمال فشار حداکثری» بوده ام! اما در عین حال دم خروس "دخالت بشر دوستانه" را نتوانست در لابلای کلماتش بپوشاند. ولینعمت های او در اتاق های فکر خود او را پس از ناکامی های چند باره شیرفهم کرده اند که پیوند زدن سرنوشت سیاسی به محاسبات و اراده دولت‌های خارجی، نه‌تنها مشروعیت نمی‌آورد، بلکه عامل ضد مشروعیت است و مانند بمب ساعتی عمل میکند. اجازه دهید تور اروپایی او را کمی بیشتر بررسی کنیم.
نخستین ایستگاه این سفر، بلژیک بود که قرار بود با یک تیر دو نشانه بزند . هم با نمایندگان پارلمان اروپا دیدار کند و هم با نمایندگان بلژیک . اما به یک شکست سیاسی فاحش تبدیل شد؛ به‌طوری که نماینده زن شاه‌پرست که سمت نمایندگی مجلس را هم یدک می‌کشد، به فحاشی و توهین به مجاهدین روی آورد و به تبع آن، سلول‌های خفته وزارت اطلاعات در این باصطلاح سامانه، تهدیدهای قتل را بی‌دنده و ترمز علیه هواداران مجاهدین به راه انداختند و به مفتضحانه‌ترین شیوه، ماهیت خود را عیان و رسوا نمودند. سرانجام، دستاورد مردی که می‌خواهد شاه بشود! دیدار با چهره‌ای حاشیه‌ای ، در مجلسی خالی از نماینده و دیدار با دعوت‌کننده‌اش و لغو دیدارها و سخنرانی‌ها در مجلس بلژیک بوده است. مخالفت گسترده ایرانیان در جبهه خلق "نه شاه نه شیخ" فراز بلندی از آگاهی و هشیاری مردم ایران را نشان داد.
ایستگاه دوم، فرانکفورت، ابعاد نمادین و تناقض آمیزتری داشت. بنیاد فریدریش ناومان، وابسته به حزب لیبرال آلمان در یک محاسبه استعمارگرانه، تصمیم گرفت جایزه آزادی سال ۲۰۲۶ را به اسم مردم ایران به او اهدا کند و به شکل فریبکارانه رضا پهلوی را به‌عنوان «دریافت‌کننده امانی»، سخنگوی مردم ایران معرفی کند. همین تصمیم، موجی از اعتراضات را برانگیخت. پرسش اساسی جامعه ایرانیان این بود: چه کسی و با چه مجوزی به فرزند یک دیکتاتور سابق حق داده است خود را نماینده یک ملت متکثر بداند؟
ارتباط میان بنیاد فریدریش ناومان (وابسته به حزب لیبرال دمکرات آلمان) و محافل سیاسی اسرائیل، می تواند کلید فهم اصلی در ماجرای اعطای جایزه آزادی سال ۲۰۲۶ به رضا پهلوی باشد. این حزب آلمانی همواره به داشتن مناسبات بسیار نزدیک و حمایت بی‌چون‌وچرا از مواضع دولت اسرائیل شهرت داشته است؛ حمایتی که حتی در جریان کشتارها و فجایع انسانی در غزه نیز بدون کوچک‌ترین تردیدی ادامه یافت. علاوه بر این سقوط شدید آرای حزب دموکرات های آزاد در میان مردم آلمان به زیر حد نصاب که در کسب نمایندگی در مجلس فدرال ناکام ماند، می تواند عامل دیگری برای دست یازیدن به این پروژه به عنوان یک آکت تبلیغاتی و پر سر و صدا برای پوشاندن این انزوا از جانب حزب مزبور باشد .
از سوی دیگر رضا پهلوی که به عنوان بازمانده سلطنت ساقط شده شناخته میشود، ارتباطی عریان و ساختاری با نهادهای امنیتی و سیاسی اسرائیل دارد و از حمایت همه‌جانبه آنها برخوردار است. دیدارهای او و اسناد افشا شده متعددی این پیوند را عیان ساخته‌اند. نقش‌آفرینی یک نماینده ایرانی‌تبار و از چهره‌های شاخص این حزب آلمانی، به‌عنوان دلال و طراح اصلی این پروژه، پازل را کامل میکند. بنظر می رسد بنیاد ناومان به توصیه و سفارش همین محافل تصمیم گرفت با نادیده گرفتن اعتراضات گسترده مردمی و بین‌المللی در آلمان، این جایزه نمایشی را به رضا پهلوی اهدا کند تا بلکه پروژه «پروموت کردن» و مشروعیت‌بخشی مصنوعی به این مهره را اوج دهد؛ تلاشی فرجام‌نیافته که بار دیگر نشان داد مهندسی سیاسی برای تراشیدن رهبران دست‌نشانده، راه به جایی نخواهد برد.
حضور رضا پهلوی در کلیسای پاول فرانکفورت، مکان یادآور مجلس ملی ۱۸۴۸ و نماد سنت پارلمانی و آزادی‌خواهی آلمان، تناقض ماجرا را به اوج رساند. در مکانی که یادآور حق مردم برای تعیین سرنوشت خویش است، شخصی قرار بود جایزه‌ای را به نمایندگی از یک ملت دریافت کند که به آزادی انتخابات اعتقاد ندارد ! و نسبت به کارنامه تیره پدرش از نقض حقوق بشر افتخار می کند!
همچنانکه آقای مسعود رجوی گفت: این پروژه «ذبح کلمهٔ آزادی در پای بچهٔ شاه دیکتاتور و شکنجه‌گر در کلیسا با الگوی تاریک قرون وسطی بود که یادآور ژاندارک و گالیله در روزگار سلطنت و سلاطین دینی در اروپا است»؛ و « از جنایتها و عمامهٔ خونین ملایان نمی‌توان تاج و شه‌بت ساخت، بازگشت سلطنت به ایران سرابی بیش نیست».
نمایش فرانکفورت به دریافت جایزه محدود نماند. آنها در تدارک تکرار نمایش سال قبل با کمک همان لابی اسراییلی، در فرانکفورت بودند تا رقم سازی های نجومی مونیخ را تکرار کنند. و اعداد، جای واقعیت را بگیرند. شاهدان عینی و خبرنگاران مستقل، جمعیت حاضر در اوج تجمع را حدود ۷ تا ۸ هزار نفر برآورد کردند؛ اما رسانه‌های نزدیک به پهلوی، از جمله ایران اینترنشنال، رقم ۱۰۰ هزار نفر را مطرح کردند و برگزارکنندگان تنها پنج دقیقه بعد، عدد ۱۵۰ هزار نفر را از تریبون اعلام کردند! یعنی جمعیتی نزدیک به ۲۰ برابر برآورد شاهدان عینی!
از سوی دیگر، پلیس فرانکفورت ابتدا از حدود ۹ هزار نفر سخن گفت و سپس رقم ۲۰ هزار نفر را اعلام کرد. این جهش آماری شبیه سازی پروژه مونیخ بود با این تفاوت که این بار پلیس همه آبروی خود را معامله نکرد که یک صفر دیگر اضافه کند! لابد درد بی آبرویی سال قبل هنوز در خاطرشان بود! آنها بخوبی دریافتند اختلاف میان تصاویر میدانی، مشاهدات خبرنگاران و ارقام تبلیغاتی، چیزی نیست که بتوان با جار و جنجال رسانه‌ای پنهانش کرد.
نمایش‌های سیاسی در فرانکفورت، دریافت جایزه به نمایندگی از مردم ایران، بازی با اعداد و عکس‌های یادگاری در اروپا ممکن است چند روزی خوراک رسانه‌ای بسازند، اما هرگز نمی‌توانند درد بی‌درمان بحران عدم مشروعیت، فقدان پایگاه مردمی و تاریخ‌گذشتگی رضا پهلوی را حل کنند. تاج‌وتخت، حتی اگر در خیالات یک مدعی شکست‌خورده رؤیایی زنده باشد، دیگر هیچ خریدار سیاسی ندارد. او باید شیر فهم شده باشد که در سیاست بین‌الملل، "دوستی‌ها دائمی نیستند، منافع دائمی هستند" و هیچ کشوری فرزندان خود را فدای قدرت‌طلبی یک مدعی بی‌سرزمین نمی‌کند. علاوه بر این منطق تاریخ سیاست، یک قاعده ساده و در عین حال بی‌رحم دارد: هیچ قدرت خارجی و هیچ دولت بیگانه‌ای نمی‌تواند به جای یک ملت، برای کسی مشروعیت سیاسی تولید کند.
مشروعیت نه ارثیه پدری است، نه هدیه بنیادهای خارجی و نه محصول جنگ و مداخله نظامی قدرتهای جهانی. مشروعیت، حق انحصاری مردم ایران است؛ تاجی که از دل آتش، ویرانی و بندگی بیگانه بیرون بیاید، نه نشانی از مشروعیت، که طوقی از ننگ و خیانت بر گردن صاحب آن است.
نعمت فیروزی 18 آبان 1405 برابر با 9نوامبر2026
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر